اگرچه نقض حقوق بشر یکی از موضوعات روز تمامی کشورهای دنیا و حتی جوامع متمدن است اما وجوه آشکار آن در حکومت های دیکتاتوری در ابعادی وسیع تر قابل مشاهده بوده و جای تعمق دارد. واکاوی روند سرکوب حقوق انسانی شهروندان یک جامعه،‌هر چند آزاردهنده اما می تواند فضایی را در جهت تغییر گفتمان غالب سیاسی ایجاد کند. گفتمانی که مانع از عادی شدن تضییع انسانیت و پیدایش نگاه ساده انگارانه نسبت به درد جاری بشریت می شود. پس از دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، جنبش های اجتماعی از جمله جنبش دانشجویی، جنبش زنان و بسیاری دیگر با سرکوب شدید حکومتی مواجه و با پرداختن هزینه های گزاف انسانی، خبرساز تمامی خبرگزاری های جهانی شدند. احضارهای پیاپی دانشجویان توسط کمیته های انضباطی دانشگاه ها به ویژه در آستانه ۲۲ خرداد، سالگرد انتخابات ریاست جمهوری، بازداشت های گسترده و صدور احکام سنگین، آمار بالای زنان زندانی، محکومیت های طولانی مدت و کشته و زخمی شدن آن ها سایه خود را بر سر این جنبش ها هر روز گسترده تر می نماید. در این میان، در خرداد ماه جاری، حدود ۴۰ نفر از شهروندان به دار آویخته شدند. از هویت اصلی بسیاری از آنان اطلاعی در درست نیست. جرم اغلب این افراد، آدم ربایی، آزار و اذیت، حمل مواد مخدر، مشارکت در حمل و نگهداری مواد مخدر، قاچاق، قتل و تجاوز و فعالیت های تروریستی اعلام شده است. همچنین وضعیت نامناسب زندانیان سیاسی و زندان ها، اخبار پراکنده در مورد نقض حقوق دگرباشان از دیگر موارد نقض حقوق بشر در ایران هستند. گزارشی که در