آرش سیگارچی در چهارم آبان ۱۳۵۷ در رشت متولد شد. وی کار روزنامه نگاری را از هجده سالگی آغاز کرد. در اردیبهشت ۱۳۷۹، وی پس از مدتی همکاری با روزنامه‌های برآمده از جنبش دوم خرداد، به زادگاه خود رشت بازگشت و پس از مدت کوتاهی به همراه دوستانش روزنامه‌ی «گیلان امروز» را منتشر کرد. سیگارچی چهار سال سردبیر این روزنامه بود و همزمان با شدت یافتن سانسور و ممانعت در اطلاع‌رسانی از سوی حکومت، در سال ۱۳۸۱ به وبلاگ نویسی روی آورد. همزمان با موج دیگر برخورد با وبلاگ‌نویسان و روزنامه‌نگاران در اواخر سال ۱۳۸۳، وی توسط «وزارت اطلاعات» بازداشت شد. در دادگاه ابتدا او را به واسطه‌ی فعالیت‌های اطلاعی رسانی‌اش به ۱۴ سال زندان محکوم کردند. این حکم پس از اعتراض فعالان حقوق بشری و وکالت «شیرین عبادی» به سه سال کاهش یافت. هرچند، سیگارچی ۱۸ ماه را در زندان سپری کرد، اما پس از فوت برادرش و همچنین ابتلا به بیماری سرطان به مرخصی درمانی آمد و در این زمان به آمریکا مهاجرت کرد. وی در سال ۲۰۰۷ میلادی از سوی سازمان «دیده‌بان حقوق بشر»، جایزه هلمن-همت را به همراه چند روزنامه‌نگار دیگر ایرانی از آن خود کرد. در حال حاضر، سیگارچی در زمینه‌ی روزنامه‌نگاری تالیفاتی در دست انتشار دارد.

مهدی عبدالله‌زاده متولد سال ۱٣٥٤ در است. او از سال ۱٣٧٥ به عنوان منتقد فیلم با نشریات مختلفی چون روزنامه‌های مشارکت، نوروز، شرق، همشهری، جام جم؛ هفته‌نامه‌های سینما و سروش و ماهنامه‌های فیلم و سینما، هنر هفتم، فیلم‌نگار، صنعت سینما و نقد سینما همکاری داشته و در نشریه‌هایی چون مشارکت، نقد سینما، فیلم‌نگار و صنعت سینما به عنوان دبیر سرویس یا عضو هیات تحریریه فعالیت می‌کرده است.

او در سال ۱٣٧٤ به عنوان دبیر انجمن فیلم دانشگاه شیراز بادعوت از عباس کیارستمی و مسعود کیمیایی به طور جداگانه و برگزاری برنامه‌ی مرور بر آثار این دو سینماگر، مهمترین اتفاق‌های سینمایی آن سال را در خارج از تهران رقم زد. او در سال‌های ۱٣۸٤ و ۱٣۸٥ به دعوت نشریه‌ی معتبر کایه‌دو سینما به نوشتن درباره‌ی سینمای ایران پرداخت.

تحلیل فیلمنامه، روایت در فیلم کوتاه، سینمای پس از انقلاب، سیاست‌ورزی در برنامه‌های تلویزیونی صدا و سیما، مستندسازی نوین و تاثیر متقابل سیاست و سینما در ایران زمینه‌های تخصصی مورد نظر و علاقه اوست. آخرین کتاب او با نام «زندگی و آثار عباس کیارستمی» در تابستان ۱٣۸۸ ازسوی انتشارات ثالث منتشر می‌شود. وی در حال حاضر با دو نشریه اینترنتی روز آنلاین و رادیو زمانه همکاری می‌کند و در سوییس اقامت دارد.

عبدالله‌زاده فارغ التحصيل لیسانس ادبیات انگلیسی از دانشگاه شیراز و فوق لیسانس علوم ارتباطات از دانشگاه لوگانو سوییس است.

آرش آبادی، روزنامه‌نگار، منتقد فیلم و فیلم‌نامه نویس، پیش از مهاجرت به کانادا، یک دوره رئیس انجمن منتقدان سینمایی ایران بود و آثار و مقالات خود را نیز در نشریات مستقل سینمایی منتشر می‌کرد. نخستین نمایش‌نامه‌ی خود را به زبان انگلیسی در سال 1998 در تورنتو نوشت و اجرا کرد. این نمایش که «در چمدانت چه حمل می‌کنی ؟» نام دارد، با استقبال مناسبی روبرو شد و پس از آن نیز چندین بار به اجرا درآمد. آرش آبادی در کانادا فعالیت روزنامه‌نگاری خود را در همکاری با هفته‌نامه‌ی «شهروند» ادامه داد. نقدهای سینمایی و ستون ثابت او زیر عنوان «زیر پوست شهر» در فاصله‌ی سال‌های 1998 تا 2003 از بخش‌های محبوب و پرخواننده‌ی «شهروند» به شمار می‌رفت. در سال 2003 فعالیت مستقل خود را آغاز کرد و به مدت یک سال و نیم ، روزنامه‌ی  «پیک روز» را با همکاری محمد تاج دولتی در تورنتو منتشر کرد. آرش آبادی اخیرا مدرک کارشناسی خود را در زمینه‌ی حقوق مهاجرت اخذ کرده است و در عین حال، به مطالعات و آفرینش‌های هنری خود نیز ادامه می‌دهد.

حبيب آذرسينا در شهر اورميه به دنيا آمد و تحصیلات ابتدایی و دبیرستان را در آنجا به پایان رساند. وی در زادگاه خود هم، دشواری‌های تحصیل به زبانی غیر از زبان مادری خود را تجربه نموده و هم دوستی با اقوام دیگر را آموخته است. آشنایی آذرسينا با ادبیات آذربایجان در کودکی با خواندن حیدربابای استاد شهریار و اشعار کریمی مراغه‌ای به قوم و خویشانش که فقط ترکی می‌دانستند شروع شد. دوران دانشجویی و اولین تجربه او با خبرنگاری از مدرسه‌ی عالی تلویزیون و سینما شروع شد. آذرسینا در دهه هفتاد میلادی به آمريکا آمده و تحصیلات خود را در دانشگاه‌های اولد دومینین و نوادا ادامه داد. وی با بیش از ده سال کار در بخش آذربایجانی صدای آمريکا به عنوان خبرنگار و تهیه کننده، برنامه‌ی پنجره‌ای به آذربایجان ایران را بنیاد نهاد. او در این مدت همچنین با شخصیت‌های برجسته سیاسی و فرهنگی در جمهوری آذربایجان و آذربایجان ایران از جمله روسای جمهور و مخالفین سیاسی مصاحبه‌های زیادی انجام داده است. در طول سال‌های اخیر وی با نوشتن مقالات و انجام مصاحبه‌ها در ضرورت به رسمیت شناحتن حقوق سیاسی و فرهنگی اقوام مختلف در ایران تاکید ورزیده است. از آذرسينا مقالات متعددی در مجلات «آذربایجان اینترنشنال»، «کوراغلو» و «دیریلیک» چاپ شده است.

دکتر یداله اسلامی دبیرکل مجمع نمایندگان ادوار مجلس شورای اسلامی است. وی پیش از این نماینده مجلس شورای اسلامی،مدیر مسوول روزنامه توقیف شده فتح، عضو شورای هماهنگی جبهه دوم خرداد، و معاون وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی بوده است. دکتر اسلامی از فعالان سیاسی شناخته شده در داخل کشور است.

کاظم اسماعیلی متولد تهران است که تحصیلات کارشناسی خود را در سال 2007 در دو رشته‌ی علوم سیاسی و مطالعات بین‌المللی در دانشگاه نیویورک به پایان رسانده است. پایان‌نامه‌ی وی به بررسی تاثیرات هویت ملی و «سرگشتگی فرهنگی» در میان ایرانیان به عنوان پاره‌‌ای از دلایل ریشه‌ای عدم ساخت یک ساختار سیاسی دمکراتیک پایا در ایران می‌پردازد. وی همچنین در مركز بين‌المللى پژوهشگران ويلسن با دکتر بهرام امینی، ریاست سابق دانشگاه ملی ایران کار می‌کند.     

احمد اشرف به تدریس جامعه‌شناسی و تاریخ اجتماعی ایران در دانشگاه‌های پنسلیوانیا، کلمبیا، پرینستون و تهران پرداخته است. وی نویسنده کتاب‌ها و مقالات متعددی از جمله موانع تاریخی رشد سرمایه در ایران (1980) است. نوشته‌های وی به موضوعاتی چون سلسله مراتب اجتماعی در ایران، تجدد و سنت، هویت ایرانی، مناسبات ارضی در ایران، رهبری فرهمند و حکومت دینی در ایران پس از انقلاب پرداخته است. پرفسور اشرف همچنین در شورای سردبیری مجلات مطالعات ایرانی، مجله‌ی بین‌المللی سیاست، فرهنگ، و جامعه، و ایران نامه به کار بوده است. از سال 1992، وی به عنوان عضو هیات امنای موسسه‌ی آمریکایی مطالعات ایرانی به فعالیت اشتغال داشته است.        

محمد جواد اکبرین، تحصیلات حوزوی را از سال ۱۳۶۷ در حوزه علمیه قم آغاز و تا سال ۱۳۸۴ آن را ادامه داد. در این مدت او با نشریات و روزنامه‌های مختلفی همکاری داشت. او در مجموع عضو هیات تحریریه‌ی ۱۵ روزنامه توقیف شده بود. عمده مطالب اکبرین در این روزنامه‌ها با محوریت مسایل دینی بوده است. اکبرین از سال ۱۳۸۴ به لبنان عزیمت کرد و در این کشور به عنوان پژوهشگر دینی با موسسه‌ی مطالعات اسلامی بیروت همکاری دارد. در حال حاضر او علاوه بر تحصیل، به عنوان روزنامه‌نگار با روزنامه‌هایی چون «النهار» و «المستقبل» در لبنان همکاری دارد. اکبرین دانشجوی دوره‌ی دکترای الهیات دانشگاه آی یو ال بیروت لبنان است.

امید باستانی، فعالیت قلمی و هنری خود را از نوجوانی در ایران و  در نشریات مستقل ادبی و هنری مانند «آدینه» «چیستا» آغاز کرد. در سال‌های 1998 تا 2003 در انگلستان به تحصیل سینما پرداخت و سپس به کانادا مهاجرت کرد و در ادمونتون سکونت گزید. کتابی تحت عنوان «یادداشت‌های اسبی که به تماشای باغ وحش رفت» ، حاوی مقالات و قطعه‌های کوتاه به طنز درباره‌ی وضعیت مهاجران و تبعیدیان  ایرانی در خارج از کشور، حاصل این دوره از زندگی اوست. امید باستانی دانشجوی روزنامه‌نگاری است و به طور مشخص در زمینه‌ی تاریخ روزنامه‌نگاری آزاد در شرق و مشکلات روزنامه‌نگاران مستقل در ایران و کشورهای مشابه تحقیق می‌کند. به قلم او مقالاتی در این زمینه در نشریات اینترنتی ایرانی منتشر شده ست. او چند فیلم‌نامه نیز نوشته  (هراسه، شب آخر، دیوانگان) و با نشریات هنری ایران در زمینه‌ی نقد  فیلم و نمایش همکاری داشته است.

نیتون براون از پژوهشگران معتبر و نویسنده‌ی چهار کتاب در پیوند با اعراب است که با استقبال روبرو شده‌اند. براون اخیرا به طور موقت از سمت خود- استادی علوم سیاسی و روابط بین المللی دانشگاه جورج واشنگتن- کناره گرفته است، و آموخته‌های ارزشمند خود را  در امر اصلاح‌ طلبی در فلسطین و قانون‌های  اساسی جوامع عرب به بنیاد صلح جهانی کارنگی آورده است. روابط سیاسی مابین مصر و فلسطین،  اصلاحات قانونی در خاورمیانه‌ی امروزی، و نیز دموکرات سازی، از موضوعات پژوهشی مورد علاقه‌ی وی به شمار می روند. کتاب اخیر براون، «بار دیگر اعراب فلسطین»، تحقیقاتی در جامعه‌ی فلسطینی و اداره‌ی امور داخلی پس از استقرار نیروهای حکمران فلسطین را ارایه می دهد. برخی از عناوین آثار وی عبارتند از: «بار دیگر اعراب فلسطین»، (کالیفرنیا یونیورسیتی پرس، 2003)، «قوانین اساسی در جهان بدون قانون اساسی: قوانین پایه‌ای عرب و امکان ایجاد حکومتی مسئول»، (سانی پرس، 2001)، «حکومت قانون در جهان عرب: دادگاه‌های مصر و دولت‌های عرب در خلیج [فارس] (کمبریج یونیورسیتی پرس، 1997). براون همچنین از پژوهشگران «انستیتوی خاورمیانه» بوده و اخیرا نیز از اعضای کمیته‌ی مشاوران بین‌المللی در پیش نویس قانون اساسی فلسطین و رایزن یو ان دی پی در رشد و توسعه‌ی جهان عرب است.  

شهرنوش پارسی پور یکی از مطرح‌ترین نویسندگان زن ایرانی است و پس از سیمین دانشور، نخستین زن رمان نویس ایرانی، از معدود رمان‌نویسان موفق مونث در یکی دو دهه‌ی پیش و پس از انقلاب 1357 به شمار می‌رود. پارسی‌پور در بهمن 1324 در شهر تهران متولد شد، در رشته‌ی علوم اجتماعی از دانشگاه تهران فارغ‌التحصیل شد و در سال 1346 ازدواج کرد. نویسندگی را از سیزده سالگی آغاز کرد و از شانزده سالگی داستان‌هایش با نام مستعار در نشریات مختلف به چاپ می‌رسید. اولین رمان وی «سگ و زمستان بلند» نام دارد که در تابستان 1353 آن را به اتمام رساند. مجموعه‌ی قصه‌های به هم پیوسته‌ی «زنان بدون مردان» را در حد سال‌های 53 و 55، پس از جدایی از همسرش نوشت؛ اما تا سال 1368 آن را به چاپ نسپرد. چاپ این مجموعه از جمله دلایلی بود که نویسنده‌ی آن را چندین سال پشت میله‌های زندان نگه داشت. برخی از آثار پارسی پور به زبان‌های انگلیسی ، فرانسه، و آلمانی ترجمه و منتشر شده‌اند. «طویا و معنای شب»، «عقل آبی»، «آویزه‌های بلور»، «تجربه‌های آزاد»، «گرما در سال صفر»، و «آداب صرف چای در حضور گرگ» از جمله دیگر آثار او هستند. کتاب «خاطرات زندان» وی چند سال پیش منتشر شد و به عنوان یکی از معدود آثار در این زمینه که برخودی دقیق، روشن و غیراحساسی از زندان‌های جمهوری اسلامی ارائه داده‌است، مورد بررسی و تحسین منتقدان قرار گرفت. شهرنوش پارسی‌پور در حال حاضر ساکن آمریکا است و ضمن ادامه‌ی نوشتن، با نشریات مختلف، از جمله «شهروند» و «رادیو زمانه» همکاری قلمی دارد. در طول سال‌های اخیر وی به نقد و بررسی صدها اثر ادبی و اجتماعی منتشره در ایران و خارج از کشور پرداخته است و همچنین، با نوشتن مقالات و انجام مصاحبه‌ها، ضرورت بازبینی سنت‌های فرهنگی در زمینه‌ی جنسیت و مسائل جنسی تاکید ورزیده است.

ری تکه از محققان ارشد شورای روابط خارجی آمریکا است. گرایش‌های تخصصی وی شامل ایران، اصلاحات سیاسی در خاورمیانه، و احزاب و جنبش‌های اسلامی می‌باشد. وی همچنین از دبیران مجله‌ی «نشنال اینترست» به شمار می‌آید. ری تکه استاد پیشین بخش مطالعات امنیت ملی در کالج ملی جنگ، استاد و مدیر بخش مطالعات در مرکز آسیای جنوبی و خاور نزدیک در دانشگاه دفاع ملی، همکار بخش مطالعات امنیت بین‌المللی دانشکاه ییل، همکار موسسه‌ی واشنگتن برای سیاست خاور نزدیک، و نیز عضو مرکز مطالعات خاورمیانه‌ای دانشگاه کالیفرنیا در برکلی است. وی به تازگی کتاب جدیدی را با عنوان «ایران پنهان: تناقض‌ و قدرت در جمهوری اسلامی (انتشارات کتاب تایمز 2006) به پایان رسانده است. تکه همچنین نویسنده‌ی دو کتاب دیگر به عنوان‌های «کنار رفتن سایه‌ی پیامبر: صعود و سقوط اسلام سیاسی تندرو» (2004)، و «خاستگاه دکترین آیزنهاور، ایالات متحده، بریتانیا، و مصر دوران ناصر، 1953- 1957 (2000). وی دکترای خود را در سال 1997 در رشته‌ی تاریخ معاصر از دانشگاه آکسفورد دریافت کرده است.  

کسری تهرانی، روزنامه‌نگار و تحلیلگر ایرانی ساکن کانادا است. مقالات و گزارش‌های او در نشریات مختلف منتشر شده‌اند. زمینه‌ی کار او را غالبا موضوعات حقوق بشری تشکیل می‌دهد.

فرید حائری نژاد تهیه کننده، کارگردان، تدوین‌گر، آموزش‌گر و منتقد رسانه‌ای، با بیش از ده سال تجربه کار حرفه‌ای در زمینه‌ی تهیه‌ی خبر و مستند‌های رادیو و تلویزیونی در کانادا است. حائری‌نژاد در زمینه‌ی زبان و ادبیات روسی (مسکو) و تهیه و تولید برنامه‌های تلویزیونی (تورنتو – کانادا) تحصیل کرده است. وی در طول ده سال اخیر به عنوان کارگردان، تهیه کننده، فیلمبردار و تدوین‌گر با بسیاری از کانال‌های محلی و سراسری کانادا و بین‌المللی، از جمله «راجرز»، «هیستُری»، «دیسکاوری»، «بی بی سی» و «سی بی سی» فعالیت کرده است و در حال حاضر به عنوان تهیه کننده و تدوین‌گر در رادیو و تلویزیون «سی بی سی» کانادا اشتغال دارد. فرید حائری‌نژاد همچنین در طول سال‌های اخیر به آموزش و تربیت حرفه‌ای کادرهای تلویزیونی پرداخته‌ است و آثار او برنده‌ی جوایز بین‌المللی فیلم، از جمله «مدال نقره» از جشنواره‌‌ی فیلم نیویورک بوده‌ است. آخرین اثر او، «بی‌پرده در ایران»، مستندی درباره‌ی زندگی، مشکلات و مبارزه‌ی همجنس‌گرایان، دوجنس‌گرایان و دگرجنس‌گونگان در ابران، در فوریه‌ی 2007 توسط شبکه‌ی «بی بی سی» کانادا پخش شده و مورد استقبال قرار گرفته است. 

دکتر فاطمه حقیقت‌جو پژوهش‌گر مرکز زنان در سیاست و سیاستگذاری در دانشگاه ایالتی ماساچوست است. وی از زمره فعالان حقوق بشر و حقوق زنان به شمار می‌رود. دکتر حقیقت‌جو نماینده دوره ششم مجلس شورای اسلامی است و در اعتراض به رد صلاحیت بیش از ۲۰۰۰ نفر از داوطلبان نمایندگی دوره هفتم  از مجلس استعفا کرد. وی مسوولیت فراکسیون جنبش دانشجویی و معاون فرهنگی فراکسیون جبهه مشارکت را در مجلس بر عهده‌ داشت. وی همچنین، عضو سابق شورای مرکزی «دفتر تحکیم وحدت» و نیز عضو سابق دفتر سیاسی «جبهه مشارکت ایران اسلامی» بوده است. دکتر حقیقت‌جو چندی نیز نایب رئیس سازمان نظام روانشناسی و مشاوره کشور را عهده‌دار بود. وی در دانشکده روانشناسی دانشگاه شهید بهشتی و تهران به تدریس اشتغال داشته است. در آمریکا نیز وی در گروه مطالعات زنان دانشگاه ایالتی کانکتیکت، و به عنوان پژوهش‌گر دانشگاه‌های ام. ای. تی.، و هاروارد تدریس و تحقیق کرده است. وی نخستین ایرانی است که به عنوان یکی از «رهبران جوان جهان» توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۵ برگزیده شد و به عضویت در مجمع جهانی رهبران جوان نائل آمد. کتاب وی تحت عنوان «در جستجوی حقیقت» به شرح محاکمه غیرقانونی وی در ارتباط با نطق‌های دوره نمایندگی در دفاع از حقوق مردم ایران پرداخته است. فاطمه حقیقت‌جو دارای دکترای مشاوره از دانشگاه تربیت معلم تهران است.  

رؤیا حكاكیان، نویسنده‌ی دو مجموعه‌ی شعر است كه بسیار مورد استقبال قرار گرفته‌اند. وی همچنین برای نشریات متعددی مانند «واشنگتن پست» و «ویكلی فوروارد» مقاله می‌نویسد. حكاكیان یكی از اعضای این دوره‌ی "شورای روابط خارجی" آمریكا است. كتاب خاطرات نوجوانی وی به عنوان یك دختر یهودی در ایرانِ پس از انقلاب، با نام «سفر از سرزمین نه» (انتشارات كراون Crown) به عنوان بهترین رمان غیرتخیلی مجله‌ی « اِل» (Elle Magazine) در سال ۲۰۰۴ انتخاب شد. وی دارای فوق لیسانس مددكاری اجتماعی است.  

محمود خوشچهره، استادیار و نامزد دوره‌ی دکترای ادبیات انگلیسی و مطالعات فرهنگی در دانشگاه مک مستر در شهر هامیلتون کناداست. حوزه‌ی تخصصی وی ادبیات آمریکا و تئوری ادبیات است، با این حال، تز دکترای خود را حول شعر معاصر ایران، از نیما تا شاملو و بررسی آثار شاعر تبعیدی معاصر، مریم هوله، تنظیم کرده است. محمود خوشچهره قریب پنج سال به عنوان منتقد فیلم در هفته‌نامه‌ی شهروند قلم زده است و نوشته‌های متعدد دیگری نیز در زمینه‌ی سینما منتشر کرده است. مقالات انگلیسی او در نقد فیلم در «فصلنامه‌ی بین‌المللی فیلم»، ار انتشارات «ماهنامه‌ی فیلم» ایران به چاپ رسیده‌اند.

ناهید خیرابی فارغ التحصیل کارگردانی سینما و تئاتر از دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران  و از بنیادگذاران کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان ایران است. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، یکی از معتبرترین و موثرترین بنیادهای فرهنگی ایران در زمان رژیم پهلوی بود که بسیاری از فیلمسازان، نویسندگان، روزنامه‌نگاران و هنرمندان برجسته‌ی ایران فعالیت خود را از آنجا آغاز کرده‌اند. ناهید خیرابی  همچنین سالها در هنرکده‌ی آزاد آناهیتا به تدریس اشتغال داشت. این هنرکده نیز یک بنیاد مستقل هنری بود که اغلب بازیگران و کارگردانان برجسته‌ی ایران در آنجا تربیت شده‌‌اند. ناهید خیرابی  از سال 1994 با نشریات حرفه‌ای دور جدید و اصلاح طلب همکاری داشته است و ده ها گزارش، گفت و گو و گزارش تفصیلی در زمینه‌های سیاسی وحقوق بشری از او منتشر شده است.

لری دایموند محقق ارشد در دانشگاه استنفورد و یکی از بنیانگزاران مجله‌ی «دمکراسی» است. وی همچنین یکی از مدیران «مجمع بین‌المللی مطالعات دمکراتیک» در موسسه‌ی «وقف ملی دمکراسی» می‌باشد. دایموند استاد علوم سیاسی و جامعه شناسی دردانشگاه استنفورد است و نیز برنامه‌ای را در باره‌ی دمکراسی در مرکز تازه تاسیس «دمکراسی، توسعه‌ و حاکمیت قانون» ‌اداره می‌کند.  میان سال‌های 2003-2002، وی همچنین به عنوان مشاور در «آژانس توسعه‌ی بین‌المللی آمریکا» مشغول خدمت بود و از نویسندگان گزارش آن آژانس با عنوان «نقش کمک خارجی در منافع ملی» می‌باشد. دایموند، در سه ماهه‌ی نخست سال 2004 ، به عنوان مشاور ارشد دولت موقت ائتلافی در بغداد مشغول به کار بود. وی اکنون، مشغول سخنرانی و نوشتن در باره‌ی چالش‌های پیش رو در ساختن کشوری بعد از جنگ در عراق است. وی به تدوین راهبردی فرا اقیانوسی به منظور ترویج دمکراسی و توسعه‌ی انسانی کمک کرد که در سال 2004 توسط صندوق آلمانی مارشال به چاپ رسید. علاوه بر این وی نویسنده‌ی چند کتاب به این عناوین است:«پیروزی بر باد رفته: اشغال عراق و تلاش ناکارآمد برای بنیان دمکراسی در عراق»، «توسعه‌ی دمکراسی: به سوی وحدت»، ترویج دمکراسی در دهه‌ی 90 ، و «طبقه‌‌ی اجتماعی، قومیت و دمکراسی در نیجریه».    

علی‌اصغر رمضانپور، روزنامه نگار، کنش‌گر و پژوهش‌گر حوزه فرهنگ و سیاست است. وی همچنین، از بنیان‌گذاران و اعضای شورای سردبیری روزنامه‌های اصلاح‌طلبی چون «همشهری»، «صبح امروز»، «آفتاب امروز» و چند نشریه‌ی دیگر فرهنگی در سال‌های 1369 تا 1385 بوده است. رمضانپور از برنامه‌ریزان و مدیران موثر در توسعه‌ی مطبوعات ایران در فاصله سال‌های 1368 تا 1370 در دوره‌ی راه‌اندازی معاونت مطبوعاتی در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و نیز از طراحان و مدیران توسعه‌ی نشر و کتاب‌خوانی در ایران طی سال‌های 1376 تا 1382 به شمار می‌آید. وی مجری توسعه‌ی مجموعه نشریات اطلاع‌رسانی کتاب در خانه‌ی کتاب ایران با عنوان« کتاب ماه» و« کتاب هفته» بود. او همچنین به عنوان پژوهش‌گر در دفتر سیاسی وزارت کشور (1365-1363)، مرکزمطالعات استراتژیک ریاست جمهوری(1370)، و مرکز مطالعات بنیادی وزارت ارشاد(1375) فعالیت کرده است. رمضانپور برای چندین سال، معاونت امور فرهنگی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی 1382-1379) و نیز ریاست نمایشگاه بین‌المللی کتاب تهران (1382-1380) را به عهده داشته و در این سال‌ها به دلیل صدور مجوز انتشار کتاب و حمایت از ناشرن و نویسندگان بارها به دادگاه احضار شده است. جامعه‌ی مدرسین حوزه علمیه قم در سال 1382 طی گزارشی خواستار برکناری او از مسئولیت‌هایش در وزارت ارشاد شد.وی اکنون ساکن شهر ایروان پایتخت ارمنستان است. رمضانپور فارغ‌التحصیل رشته‌ علوم سیاسی از دانشگاه تهران می‌باشد.

مهناز سلامی، شاعر و نویسنده‌ی ایرانی، در ایران در رشته‌ها‌ی زبان و ادبیات فارسی و عربی تحصیل کرده، تهیه‌کننده‌ی برنامه‌های فرهنگی برای رادیو و تلوزیون بوده و در دو فیلم هم به ایفای نقش پرداخته است که پس از انقلاب اجازه‌ی پخش نیافتند.  پس از مهاجرت به کانادا در سال 1389 به تحصیل در رشته‌ی کتابداری در دانشگاه کالگری پرداخته است. به قلم او تاکنون دو مجموعه شعر  (طبل‌های تبعیدی – مسافر ماه) و دو مجموعه داستان کوتاه (سقوط خاکستری – چرا نگاه نکردم؟) بین سال‌های 1994 تا 2000 منتشر شده است.  وی چندین مقاله‌ی تحقیقی نیز در نشریات مختلف ایرانی، از جمله روزنه، ایرانیان، و پیوندها به چاپ رسانده است.

سلین سن سنی چندی به عنوان سردبیر بخش انگلیسی ماهنامه گذار مشغول به کار بود. پیش از پیوستن به خانه‌ی آزادی خانم سن سنی در شهر تبلیس گرجستان اقامت داشته است. در آنجا وی به عنوان مدیر توسعه تجاری و بازاریابی برای مجله‌ی «قفقاز بین‌المللی»، یک نشریه ویژه ارمنستان، آذربایجان و گرجستان مشغول به کار بود. تجارب وی در حوزه‌ی ترویج دمکراسی شامل خدمت در موسساتی چون «شفافیت بین‌المللی» و «موسسه‌ی  دمکراتیک ملی» و کار در پروژه‌های ضد فساد، ظرفیت‌سازی قانونی و نظارت‌گری بر انتخابات می‌شود. پیش از کارش در حوزه قفقاز، خانم سن سنی چهار سال را به عنوان تحلیل‌گر «کمیته‌ی سیاست دمکراتیک» سنای آمریکا مشغول به کار بود و در آنجا به تهیه تحلیل‌ها و نوشتن گزارش‌های مربوط به مسایل حقوقی می‌پرداخت. وی دارای کارشناسی ارشد در تجارت جهانی و سیاست سرمایه‌گذاری از دانشگاه جرج واشنگتن و نیز کارشناسی در رشته‌ی امور خارجی از دانشگاه ویرجینیا است. 

فرهاد شرفی از حدود ده سال پیش نوشتن مقالات تحلیلی و انتقادی را آغاز کرده‌ است و با نشریات مختلف، از جمله «آبان» در ایران همکاری داشته است. تحصیلات شرفی در مقطع کارشناسی معماری است و در همین  زمینه نیز به کار اشتغال دارد. فرهاد شرفی به مطالعه در زمینه‌ی فلسفه‌ی سیاسی علاقه‌مند است و مظمون بیشتر نوشته‌های او نیز در همین زمینه است.

علی شریفیان، دارای فوق لیسانس علوم ارتباطات دانشگاه کنکوردیای مونتریال، کانادا؛ فوق لیسانس مدیریت هنری دانشگاه فارابی تهران  و لیسانس هنرهای نمایشی،  ازدانشکده‌ی هنرهای نمایشی تهران است. علی شریفیان نمایشنامه‌های متعددی را در ایران کارگردانی کرده، و خود به عنوان بازیگر چندین بار روی صحنه رفته است. او به عنوان روزنامه نگار مستقل با ایستگاه‌های رادیویی، روزنامه‌ها، و مجله‌های معتبر فارسی و انگلیسی و فرانسه همکاری کرده است. او ضمن همکاری با نشریات ایرانی منتشره در خارج از ایران، خود نیز  یکی از نخستین نشریات ایرانی مهاجرت را در ونکور کانادا منتشر کرده است. مقاله‌های تحلیلی اجتماعی، گزارش‌ها و نقدهای هنری  او در ایران، کانادا، و امریکا در نشریات گوناگون، از جمله شهروند منتشر شده است.

علی صدیقی، روزنامه‌نگار، نویسنده‌ و فیلمساز ایرانی ساکن نروژ، از مبارزان و زندانیان سیاسی رژیم شاه، و فعالان اجتماعی- فرهنگی در رژیم جمهوری اسلامی است.  نشریات متعدد محلی در ایران به کوشش وی منتشر شده‌اند و به قلم او تا کنون چندین مقاله در حوزه‌های مختلف، از جمله نقد و بررسی ادبی و هنری یا تحلیل‌های اجتماعی ، در نشریات گوناگون به چاپ رسیده‌اند. یک مجموعه داستان، یک مجموعه شعر و کتابی تحت عنوان « زنان داستان‌نویس و ستیز با زن‌ستیزی» به قلم او آماده‌ی چاپ است. علی صدیقی از سال ٢٠٠١ ساکن نروژ بوده است.

محمد صفریان، فارغ التحصیل رشته "مطالعات شرقی" است. وی در محضر مستشرقین بزرگی همچون پروفسور " پیو مونتزه " به مطالعه ادبیات و فلسفه شرق پرداخت و در دوره های " بررسی قصه های کهن مشرق زمین" شرکت کرد. در این کلاس‌ها وی به طور اختصاصی به مطالعه‌ی قصه‌های "هزار و یک شب"، نزد دکتر"ویلیام گارانارا" پرداخت. او فعالیت حرفه‌ای روزنامه‌نگاری را از سال 2006 و با روزنامه‌ی اینترنتی "روزآنلاین" آغاز کرد. صفریان هم اکنون در لندن ساکن است و به عنوان منتقد ادبی، با روزنامه‌ها و سایت‌های فارسی‌زبان همکاری می‌کند.

محمد عبدی، نویسنده، منتقد فیلم و پژوهشگر هنر، از سال 1990 فعالیت نوشتاری خود را در مطبوعات  آغاز کرد و طی این سال‌ها در بیش از چهل نشریه‌ی مختلف به نوشتن نقد هنری پرداخت. سردبیری دوره‌ای از مجله‌ی «هنر هفتم» در سال 1999 و 2000 -- که از جمله ماندگارترین و جدی‌ترین مجلات سینمایی دوران پس از انقلاب محسوب می‌شود-- و نیز دبیری تحریریه و عضویت در شورای سردبیری چندین نشریه‌ی هنری و دبیری صفحه‌ی هنری روزنامه‌های مختلف، بخش‌هایی از کارنامه‌ی اوست. اولین کتاب او با عنوان «نقد فیلم در ایران-بررسی تحلیلی نقد فیلم در ایران،از آغاز تا به امروز-» در سال  1998 به چاپ رسید. هشتمین و آخرین کتابش تا به امروز، «غریبه‌ی بزرگ» نام دارد که به تحلیل مفصل آثار بهرام بیضایی اختصاص یافته است. از دیگر آثار او، مجموعه‌ا‌ی از داستان‌های کوتاه با عنوان «مرگ یک روشنفکر» است و نیز کتاب گفت‌وگوی بلند او با «آیدین آغداشلو» (از نقاشان برجسته‌ی معاصر) تحت عنوان «از پیدا و پنهان».عبدی از سال 2005 در لندن زندگی می‌کند و به عنوان روزنامه نگار آزاد، برای سایت‌هایی چون بی بی سی و روز به نوشتن نقد هنری ادامه می‌دهد.

 اکبر عطری، یکی از سخنگویان جنبش دانشجویی ایران و از اعضای «کمیته برای خطر کنونی» است که به تازگی در یکی از جلسات گفت و شنود گنگره‌ی آمریکا درباره‌ی موارد نقض حقوق بشر و آزادی‌های مدنی در ایران سخنرانی کرد. در سال 2005 وی یکی از سخنرانان «کنفرانس همبستگی» در لهستان بود و نیز از اعضای کمیته‌ی رهبری جنبش رفراندم در ایران به شمار می‌رفت. وی موسس انجمن اسلامی دانشکده‌ی حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران است. عطری مقالات و مطالبی در «نیویورک تایمز »، «وال‌استریت جورنال»، «گاردین»، رادیو بی بی سی،  صدای آمریکا و دیگر نشریات منتشر کرده است. او دارای لیسانس علوم سیاسی از دانشگاه علامه طباطبایی تهران (سال 1999) و فوق‌لیسانس در همین رشته از دانشگاه مفید قم (سال 2004) است. وی اکنون در آرلینگتن ویرجینیا زندگی می‌کند.       

مسعود نقره کار، نویسنده،  پژوهشگر و پزشک ایرانی ساکن آمریکاست. تاکنون 20  کتاب  در زمینه‌های  پژوهشی ( تاریخی، اجتماعی،  سیاسی و پزشکی)، داستانی ( داستان کوتاه ، رمان و داستان کودکان) به قلم او منتشر  شده است. کار تحقیقی بزرگ او درباره‌ی تاسیس و فعالیت کانون نویسندگان ایران از معدود کارهای تحقیقی در این زمینه است که بسیاری از مسائل مربوط به فعالیت روشنفکری در ایران معاصر را با دقت مورد بررسی قرار داده است. رمان معروف او به نام «بچه‌های اعماق» تا کنون چندین بار منتشر شده و مورد استقبال خوانندگان و منتقدین قرار گرفته است. آثار مسعود نقره‌کار بیشتر زندگی اقشار پایین جامعه، چون کارگران  و حاشیه‌نشینان را تصویر می‌کند. مقالات او در نشریات مختلف، از جمله هفته‌نامه‌ی شهروند چاپ کانادا و وب‌سایت‌های ایرانی چون اخبار روز وایران امروز منتشر می‌شود.

کارین دویچ کارلکار پژوهش‌گر ارشد در«خانه‌ی آزادی» و ویراستار گزارش سالانه‌ی این موسسه به نام «آزادی مطبوعات» است. وی تهیه گزارش‌ها و موضوعاتی مربوط به آزادی مطبوعات، حقوق بشر، و حکومت‌ها را در کشورهای گوناگونی در آفریقا و آسیای دور نوشته و سرپرستی کرده است. وی دارای دکتری در تاریخ هندوان از دانشگاه کمبریج است و پیش از این به عنوان مشاور سازمان دیده‌بان حقوق بشر مشغول به کار بوده است.

هادی کحال‌زاده از جمله فعالان جنبش دانشجویی ایران است که از سال 1387 به عضویت شورای مرکزی انجمن‌های اسلامی دانشجویان (دفتر تحکیم وحدت) در آمده است. او چهار دوره عضو در شورای مرکزی انجمن اسلامی و دو دوره دبير انجمن اسلامی دانشكده اقتصاد و دو دوره دبير انجمن اسلامی دانشگاه علامه طباطبايی و به تبع آن مدير مسئول نشريات دانشجويی «موج» و «زمزمه» بوده است. کحال‌زاده دانش‌آموخته اقتصاد است. او پس از فارغ‌التحصیلی فعالیت سیاسی خود را از سال 1382با عضویت در «شورای مركزی سازمان دانش آموختگان ايران اسلامی»( ادوار تحكيم وحدت) ادامه داد و به عضویت «شورای مركزی خانه‌ی احزاب ايران» درآمد. اودر رشته‌ی اقتصاد تدریس می‌کند و به عنوان کارشناس اقتصادی به فعالیت می‌پردازد و به موضوعات در پیوند نفت، سیاست، اقتصاد و دانشگاه علاقمند است.

گئورگ کلاشویلی مدیر گروه روابط بین‌الملل در دانشگاه دولتی تبلیس در گرجستان بوده و برای مدت شش سال در همین دانشگاه به تدریس اشتغال داشته است. وی همچنین یکی از مدیران «مرکز علوم اجتماعی» می‌باشد که سازمانی در مورد مسایل جامعه‌ی مدنی است که در گرجستان توسعه و اصلاحات در آموزش و پژوهش علوم سیاسی و اجتماعی را پیگیری می‌نماید. از سال 2002 تا 2003 خلشویلی در حوزه روزنامه‌نگاری مطبوعاتی و تلویزیونی فعال بوده است که در این رهگذر در کمپینی مشارکت کرد که به واقعه‌ی «انقلاب گل رز» در سال 2003 انجامید. کلاشویلی فوق لیسانس خود را در روابط بین‌الملل از دانشگاه آکسفورد دریافت کرده و اکنون در همین دانشگاه مشغول انجام دوره‌ی دکتری خود می‌باشد.  

منصور کوشان، شاعر، داستان نویس، نمایشنامه‌نویس، کارگردان و روزنامه‌نگار ایرانی است که تا کنون هفت مجموعه‌ی شعر، پنج ‌مجموعه‌ی داستان، هفت رمان، سه اثر تحلیلی و ده‌ها نمایشنامه‌ی بلند و کوتاه و صدها مقاله منتشر کرده است. وی همچنین  سردبیری‌ چهار نشربه‌ی ادبی معتبر و مستقل، از جمله نشریه‌ی معروف «تکاپو» را در سال‌های 67 تا 77  در ایران به‌عهده داشته است . «تکاپو» تنها نشریه‌ای بود که بیانیه‌ی ضد سانسور معروف به «نامه‌ی 134 نویسنده» را منتشر کرد و به همین دلیل هم از طرف رژیم جمهوری اسلامی توقیف شد. بسیاری از نویسندگان آن متن سپس  به وسیله‌ی ماموران وزارت اطلاعات رژیم ترور شدند. منصور کوشان هم‌چنین ده‌ها فیلم و نمایش برای تلویزیون کارگردانی کرده و نه نمایشنامه از آثار خود و نویسندگان جهان را در ایران و  نروژ به‌ روی صحنه برده است. کوشان یکی از فعالان جمع مشورتی‌ی کانون نویسندگان  بود و هم‌زمان با قتل‌های زنجیری، بعد از دعوت به‌نروژ جهت سخنرانی در پنجاهمین سال‌گرد اعلامیه‌ی جهانی‌ی حقوق بشر (دسامبر 1998)، به‌دلیل بودن نامش در صدر فهرست ترور توسط ماموران وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، دیگر به‌ایران بازنگشت. در این سال‌ها آثاری از منصور کوشان به ‌نروژی منتشر شده و خود شش نمایشنامه را به‌زبان نروژی طراحی و کارگردانی کرده است. او هم اکنون مدیر هنری‌ تاتر سولبرگ شهر استاوانگر است.

ایوان ماروویچ یکی از پایه‌گذاران «اتپور Otpor»، جنبش مقاومت دانشجویی صربستان است که نقش بسیار مهمی را در سرنگونی اسلوبودانملاسویچ در سال 2000 به عهده داشت. به عنوان یکی از فعالترین اعضای این سازمان که در تظاهرات و راهپیمایی‌های اعتراضی به ایراد سخنرانی می‌پرداخت، مارویچ نماینده‌ی «اتپور» در ائتلاف «مخالفان دمکراتیک صربستان» گردید. وی در آنجا با زوران جین جج که بعدها به مقام نخست وزریری صربستان رسید و وویسلاف کوشتونیسا نامزد ریاست جمهوری ائتلاف «مخالفان دمکراتیک صربستان» که سرانجام ملاسویچ را در انتخابات ریاست جمهوری شکست داد همکاری کرد. در این ائتلاف وی در فراهم سازی انتخابات ریاست جمهوری و راه‌اندازی تظاهرات اعتراضی پس از تقلب در شمارش آرای صندوق‌های رای فعال بود. پس از تغییر دمکراتیک در صربستان، مارویچ به ارایه مشاوره به چندین گروه و سازمان طرفدار دمکراسی در سطح جهانی پرداخت و یکی از آموزش دهندگان اصلی در حوزه‌ی مبارزات راهبردی غیر خشونت‌ آمیز تبدیل شد. وی یکی از اعضای گروهی بود که بازی رایانه‌ای راهبرد غیرخشونت‌آمیز به نام «نیروی برتر» را طراحی کردند. این بازی به منظور آموزش کنشگران برای به کارگیری اقدامات مسالمت‌آمیز در مبارزه‌ی خویش برای تغییرات اجتماعی ساخته شده است.

مهرداد مشایخی، تحلیلگر سیاسی و اجتماعی و نویسنده‌ی مقالات و گفت‌و‌گوهای بسیاری در باره‌ی توسعه‌ی اجتماعی و سیاسی پس از انقلاب است  و مطالب بیشماری به فارسی و انگلیسی در نشریات مختلف از جمله «ایرانیان واشنگتن»، «مجله‌ی دمکراسی باز»، و « شهروند» به چاپ رسانده است. وی یکی از ویراستاران کتاب «ایران: فرهنگ سیاسی در جمهوری اسلامی» است و کتاب دیگر وی با عنوان «جنبش اجتماعی و سیاست مجادله‌آمیز در ایران پس از انقلاب» به فارسی در دست بزودی منتشر خواهد شد. مشایخی دارای  دکترای  جامعه شناسی و فوق لیسانس اقتصاد از دانشگاه آمریکایی واشنگتن دی سی است و اکنون به عنوان استادیار مهمان در گروه جامعه شناسی دانشگاه جرج تاون واشنگتن دی سی به تدریس مشغول است.   

دکتر محمد مطار استاد پژوهشی رشته‌ی حقوق و مدیر اجرایی پژوه حمایتی در مدرسه‌ی مطالعات بین‌المللی پیشرفته‌ی دانشگاه جان هاپکینز است. وی همچنین استاد مهمان رشته‌ی حقوق در مرکز حقوق دانشگاه‌های جرج تاون، کالج حقوق دانشگاه آمریکن واشنگتن است که در آنجا به تدریس مباحث مربوط به قاچاق زنان و کودکان، حقوق سرمایه‌گذاری و تجارت در خاورمیانه، نظام حقوقی اسلام، حقوق مقایسه‌ای و قراردادها بازرگانی بین‌المللی مشغول می‌باشد. تازه‌ترین ارائه گزارش از سوی دکتر مطار در برابر کمیسیون هلسینکی برای همکاری و امنیت اروپا، کنگره آمریکا در27 سپتامبر سال 2006 در باره نبرد بر علیه پرونوگرافی و دیگر اشکال سوء استفاده جنسی از کودکان بوده است. تازه‌ترین مطالب منتشره از سوی دکتر مطار مقالاتی با این عناوین می‌باشد: "پرسش‌های بی پاسخ در حقوق مدنی و انسانی قانون اساسی جدید عراق: چگونه تصادم «حقوق بشر» و «قوانین اسلامی» به آشتی در لوایح قضایی و تفسیرهای حقوقی آینده منجر خواهد شد؟" در مجله‌ی بررسی حقوق بین‌المللی فورهام (پاییز 2006)، "امنیت انسانی یا امنیت دولتی؟ تحت‌الشعاع قرار گرفتن تهدید در تجارت انسان" در نشریه‌ی «چند فرهنگی قانون حقوق بشر» شماره 249 (سال 2006)، یک‌ پارچه کردن پنج عامل اصلی یک قانون ضد تجارت انسان در قوانین داخلی: از پروتکل سازمان ملل تا کنوانسیون اروپا" در مجله‌ی حقوق تطبیقی و بین‌المللی Tulane شماره‌ی 357 ، (بهار 2006)؛ و "مسئولیت‌های حکومت در مبارزه‌ی تجارت انسان در آسیای میانه، در جلد 27 مجله‌ی بررسی حقوق تطبیقی و بین‌المللی Loyola  (بهار 2005).   

فریبا داودی مهاجر، روزنامه نگار و فعال حقوق بشر، یکی از رهبران صریح کلام جنبش زنان در ایران و از سازمان دهندگان فعالیت‌های حقوق زنان می‌باشد. در 29 فروردین ماه سال 1386، به همراه چهارکوشش‌گر زن دیگر به دلیل شرکت در تظاهراتی مسالمت آمیز در شهریور ماه سال 85 در تهران به چهار سال زندان محکوم شد. اتهامات وی اقدام علیه امنیت ملی، تبلیغ علیه نظام، مصاحبه با رسانه‌های خارجی، و نشر اکاذیب بود. مهاجر سردبیر انجمن روزنامه نگاران جوان، عضو مرکزی کمیته‌ی سازمان مدافعان آزادی مطبوعات و رسانه‌ها در ایران،  و همچنین عضو شورای عالی ادوار دفتر تحکیم و حدت است. وی برای روزنامه‌ها، و نشریات مختلف اینترنتی اصلاح‌طلب از جمله «کنشگران» مطلب نوشته است. اگرچه وی توسط مقامات حکومتی از نوشتن برای نشریات مستقل منع شده بود، مطالب و نوشته‌های وی در نشریاتی همچون «روز»، «اعتماد»، «یاس نو»، و «گویا نیوز» به چاپ می‌رسید. مهاجر فارغ التحصیل رشته علوم سیاسی از دانشگاه آزاد تهران است.

لوون هفتوان، از ارامنه‌ی متولد ایران، کارگردان تاتر، بازیگر و منتقد سینمایی است. مقالات و نقدهای او در نشریات فارسی زبان و ارمنی زبان به چاپ رسیده است. وی موسس و مدیر هنری شرکت تولیدات هنری «لماز» وگروه تاتر «ری را » می‌باشد. در سال‌های اخیر وی آثار متعددی را کارگردانی و اجراکرده است که از آن میان می‌توان به آثار زیر اشاره کرد: «آهای کی اونجاست؟» (ویلیام سارویان)، «عاشق» (هارولد پینتر)، « دارمن خواب می‌بینم. نمی‌بینم؟» (لوئیجی پیراندلو)، « مرغ دریایی» (آنتوان چخوف)، «شاید رویا» (لوجی پیراندلو)، و «یکشنبه» (هاراچ تارونیان). از انقلاب بهمن 57 تاکنون، هفتوان در کنار فعالیت‌های فشرده‌ی هنری خود، همراه با گروه‌های سیاسی، اجتماعی و فرهنگی برای حقوق ملی و مذهبی اقلیت‌ها در نظام جمهوری اسلامی نیز مبارزه کرده است. وی در سال 1991 ایران را ترک کرد و از سال 1995 در کانادا اقامت گزیده است. او به زبان‌های انگلیسی، روسی، فارسی و ارمنی صحبت می‌کند و می‌نویسد. وی فارغ‌التحصیل کارگردانی و بازیگری از دانشگاه تهران و نیز دارای فوق لیسانس کارگردانی از آکادمی روسی هنرهای نمایشی مسکوست.

مریم نایب یزدی سردبیر مجله ی «فریاد» است.  مجله ای به زبان انگلیسی که در پاییز سال 1386 منتشره شده است. وی فارغ التحصیل رشته ی ادبیات انگلیسی از دانشکاه نیویورک است.